دنیای کوچک ما

سیستمی که قادر به حل مشکلاتش نیست: به بهانه رسوایی اخلاقی اخیر در دانشگاه زنجان

payamattari — Mon, 16 Jun 2008 19:15:13 GMT

در طی چند سال گذشته رسوایی های اخلاقی بزرگی در آمریکا اتفاق افتاده است که مانند موضوع دانشگاه زنجان دل هر آدم منصفی را بدرد می آورد. بعنوان مثال می توان به نمونه هایی از قبیل دزدی مشاور رئیس جمهور از فروشگاه و یا روابط غیرقابل قبول نمایندگان منتخب مردم با افراد زیر سن ۱۸ سال و یا فاحشه ها اشاره کرد. این مسائل همواره افکار عمومی جامعه را برای مدتی به خود مشغول می کند و بحثهای ریادی را بر می انگیزد. پس با یک نگاه واقع بینانه می شود گفت که بالاخره در هر رده ای آدمهای ناباب و فاسد هستند و این مسئله فقط مخصوص ایران نمی باشد. اما مقایسه اتفاقاتی که پس از افشای این فسادها در ممالک مختلف اتفاق می افتد جای تقد و بررسی دارد. مثلا در آمریکا همواره پس از افشای چنین رسوایی هایی در کمترین زمان ممکن - بعضا" در عرض کمتر از یکروز- مقامات رسمی نسبت به حقیقت و یا کذب بودن خبر اطلاع رسانی دقیق می کنند و راه را بر شایعات می بنندند. در قدم بعدی نیز عالیترین مقامات فورا در مصاحبه های رسمی از وقوع رسوایی اظهار تاسف کرده، مجرمین را از سمت خود برکنار نموده و به سیستم قضایی معرفی می کنند. سیستم قضایی نیز با حضور هیئت منصفه با مجرمین برخورد قانونی می کند. طوریکه در آخر آحاد جامعه نتیجه بدست آمده را عادلانه ارزیابی می کنند. البته بحثها درزمینه چگونگی پیشگیری از موارد مشابه تا مدتی ادامه پیدا کرده و در نتیجه یکسری قوانین جدیدی نیز به تصویب می رسند. موضوعی را هم که نباید فرموش کرد اینکه قربانیان این حوادث و افشاگران شدیدا مورد حمایت و همدردی قرار می گیرند. اما متاسفانه در کشور ما اولا تا مدتها و گاه برای همیشه حقیقت در هاله ای از ابهام باقی می ماند. اکثرا مجرمین در نهایت هزینه های ناچیزی را برای اعمال مجرمانه خود می پردازند. قربانیان و افشاکنندگان به شدن تحت آزار و آسیب قرار می گیرند و رسانه های عمومی نیز جرات نقد و بررسی و ریشه یابی جدی مشکلات را ندارند. اینجاست که می شود گفت که سیستم توانایی حل مشکلات خود را نداشته و حتی به نوعی باعث ایجاد زمینه های رشد فساد می شود. به قولی "وای به روزی که بگندد نمک". به امید تجدید نظر در این اصول اولیه و حرکت به سوی یک جامعه سالمتر.

درسی از درسهای زندگی

payamattari — Fri, 30 May 2008 04:56:13 GMT

چند سال پیش در منزل خانم مسنی به مدت دو سه هفته اقامت داشتم. البته طبق معیارهای ما مسن بود. مثلا اینکه سنش ۷۶ سال بود و تنها خودش زندگی می کرد. اما به هیچ ترتیبی نمی توانستی آثاری از پیری در ایشان ببینی. اولا اینکه مربی ورزش بود و در دانشگاه هفته ای سه روز آموزش یوگا می داد. یکی از اتاقهای آپارتمانش را هم کرده بود اتاق نقاشی و روزی سه چهار ساعت نقاشی رنگ روغن می کرد. توی مدت سه هفته ای هم که من در آنجا اقامت داشتم دوبار با ماشین خودش به ایالتهای ماساچوست و اوهایو هر بار به مدت سه چهار روز سفر کرد. این ایالتها بین ۶۰۰ تا ۸۰۰ کیلومتر دور بودند. من معمولا فقط صبح ها قبل از بیرون رفتن اونو می دیدم و یک کمی با هم صحبت می کردیم. یک روز وقتی که فهمید من غریب هستم و مشکلات زیادی برای گرفتن خانه و خرید وسایل اولیه زندگی دارم به من گفت من کارهای امروزم را تعطیل می کنم و با تو می آم. پس از کمی تعارف دیدم نه واقعا جدی می گه و منهم از این لطف اون بسیار خوشحال بودم. چون واقعا کسی را نداشتم و تنهایی هم انجام این کارها برام خیلی سخت بود. خلاصه٬ در پایان اونروز هم آپارتمان گرفتیم و هم بیشتر وسایل اولیه زندگی را از یک مغازه دست دوم فروشی با قیمت بسیار ارزان خریدیم. در پایان روز بهش گفتم شما لطف بزرگی به من کردید. چه طور می توانم جبران کنم؟ خیلی جدی به من نگاه کرد و گفت. بعدا به آدمهای دیگه کمک کن. اول منظورش را نفهمیدم ولی بعد فهمیدم که او واقعا معتقد است که ما در دنیا همه به هم وابسته ایم و کمک کردن باید بدون انتظار باشد. مانند همون ضرب المثل مشهور خودمون که می گه: تو نیکی می کن و در دجله انداز ...

تعصب خوب است یا بد است؟

payamattari — Sun, 11 May 2008 22:57:20 GMT

همیشه یادمه برایم سوال بود که آیا تعصب خوب است یا بد. بعضی ها می گفتند کمش ضروریه ولی زیادش خیلی مضره. یکسری هم که معتقد بودند که کم و یا زیادش فرقی نداره. تعصب چشم آدم را بر روی واقعیت ها می بنده. چند وقت پیش دوستی تعریف می کرد که در دوبی کار می کرده و یک روز پس از اینکه به او پیشنهاد شغلی می شود و قرارداد را هم امضاء می کند صاحبکار از او می پرسد: می دانم که شما متولد انگلستان هستید و مدارک دانشگاهی آنجا را دارید ولی قیافه شما به اروپایی نمی خوره. دوست ما هم میگه آخه من پدر و مادرم متولد ایران هستند و همین مسئله باعث میشه که صاحبکار از پیشنهاد اولیه اش برگرده. چون آن حقوق مال انگلیسیها بوده و برای دوست ایرانی ما حقوقی را پیشنهاد میکنند که یک چهارم مبلغ مورد توافق قبلی بوده. این داستان خیلی من را به فکر برد و در همین حال و احوال بود که عکسهایی را دیدم مربوط به اعتراض ایرانیان به قراردادن نام خلیج عربی در کنار خلیج فارس در نقشه های اینترنتی. عکسها قیافه های خشمگین ملت ایران را نشان می داد که بر روی پلاکاردهایشان چیزهای نوشته بودند مانند: "اینجا خلیج پارس است شما آیا می توانید آنرا تلفظ کنید؟" و یا اینکه "کشورهای قراردادی حق ندارند برای ما تعیین تکلیف کنند". جدا چطور می شود ما آدمها دست از این تعصبات برداریم و با هم دوست باشیم و انرژیمان را صرف کارهای مهمتری کنیم؟

بگذر از نی، من حکایت می کنم!!

payamattari — Mon, 05 May 2008 17:53:13 GMT

پژواک

payamattari — Fri, 11 Apr 2008 19:16:13 GMT

روزی پسر کوچکی با قیافه ای خشمگین و ناراحت به خانه آمد و پس از رفتن به آشپزخانه کارد بزرگی را برداشت و قصد خروج از خانه را داشت. مادرش که سخت نگران شده بود راه را بر او بست و گفت: کجا می روی؟ این چاقو برای چیست؟ پسر با عصبانیت گفت پسر بدی پشت خانه ما هست که مرتب مرا تهدید می کند. من بهش می گم ازت بدم می آد٬ اونهم میگه ازت بدم می آد. می گم برو گمشو٬ اونهم همینو میگه. بهش گفتم می کشمت٬ اونهم من را تهدید کرد. حالا می خوام برم پیداش کنم و بکشمش. مادرش که حالا قیافه آرامتری داشت. لبخندی زد و گفت. تو بهش گفتی که دوستش داری. پسر با حیرت گفت نه! مادر گفت: خب حالا اول بهش بگو دوست دارم٬ بعد اگه نتیجه نداد باهاش دعوا کن و سپس چاقو را از دست پسرش گرفت. چند دقیقه بعد پسر آرام در جایی نشته بود و بازی می کرد. مادرش پرسید چی شد؟ پسر گفت: هیچی٬ گفت اونهم منو دوست داره٬ حالا دیگه با هم رفیق شدیم.

نقش تاریخی ادیان در پیشرفت بشر

payamattari — Mon, 07 Apr 2008 23:36:13 GMT

در پاسخ به سوال دوست محترمم ایسکرا

دوست بسیار محترمم، من تاریخ دان و یا فیلسوف نیستم ولی فکر می کنم بشر هنگامی از دیگر حیوانات متمایز شد که وجود خودرا تشخیص داد و توانست ابزار بسازد و یا با دیگر همنوعان خود ارتباط کاملتری نسبت به حیوانات برقرار کند.منتها چهار سوال اساسی برای انسان مطرح بود که هنوز هم این سوالها به سادگی اولیه بدون چواب باقی مانده است. اینکه من کیستم؟ از کجا آمده ام؟ برای چه آمده ام؟ به کجا می روم؟ من زیاد به این مسئله که انسان دارای روح خداجوست باور ندارم. فکر می کنم تمام تلاش بشر برای یافتن خدا تلاشی برای بافتن جواب برای این سوالات بوده است؟ یک زمان انسان خدا را در آسمانها می دید و از ستارگان قصه می ساخت و هریک از کاراکترهای قصه اش برای خود خدایی می شدند و بتی از آنها ساخته می شد! و در یک زمان دیگر داستانهایی دیگر. پس در اصل من فکر می کنم مذاهب درست شدند که به این سوالها جواب بدهند و چون این جوابها براحتی می تواند مورد شک قرار گیرند، از اصل ایمان مدد گرفتند که دیگر پیروان شک نکنند و بپذیرند. از طرف دیگر بشر ذاتا موجود خودخواهی است و به خصوص در هنگام قدرت که توانایی انجام کارهای زیادی را دارد، مشکل بوده است که او را متقاعد بکنند که نباید چنین و چنان کنی، مگر اینکه باور به خدایی قویتر از خود داشته باشد و از ناراحت کردنش بیمناک. اینجا به نظر من نقطه ای است که کارکرد تاریخی مثبت مذاهب شروع می شود. موسی می آید و ده فرمان را به عنوان قوانین مدنی اولیه وضع می کند. فکرشو بکیند چطور می شد شاهان، حاکمان و قلدران را واداشت که قتل نکنند. به کسی که با او همبستر می شوند وفادار بمانند و از این قبیل چیزها. عیسی و محمد نیز با همین فلسفه پیامبری خداوند توانستند که حقوق بیشتری برای بیماران، بردگان، زنان و کودکان بگیرند. فراموش نکنیم که اینها در نهایت باعث شد که خانواده، فامیل٬ شهر ، و حکومت بوچود آید. من هیچ حکومت تاریخی را نمی شناسم که یک مذهب رسمی نداشته باشد. اما خود این مذهب شد عامل مشکلات وقتی که به تدریچ در تناقض با زمان، مذاهب دیگر و در زمان ما با علم قرار گرفت. وقتی که نظریات علمی معتبری در رابطه با پیدایش بشر داریم و آنها هنوز قائل به داستانهای افسانه ای متون دینی شان هستند. اما شما پرسیدید که تفسیر من از اسلام چیست؟ باید عرض کنم که من اسلام را یک پدیده تاریخی می دانم که امپراطوری های بزرگی با نام او حکومت کردند و در اثر وجود این تمدنها دانشمندان زیادی آمدند و زیر بناای بسیاری از چیزهای خوبی که امروز ما در اثر آنها صحبت از انسانیت، تساوی و غیره می کنیم را بوجود آوردند. امثال خوارزمی، خیام، رازی، ابن سینا و غیره به علت پشتیبانی مادی و معنوی همین حاکمین مسلمان بود که توانستند به بشریت خدمت کنند. روندی که متاسفانه ادامه پیدا نکرد و به انحراف کشیده شد. من فکر می کنم اسلام نیز مانند تمام ادیان دیگر تلاشی است برای پاسخ گویی به همان چهار سوال اصلی بشر که البته دستاوردهای اخلاقی، اجتماعی و علمی نیز داشته است. ما نباید فراموش کنیم که این سوالات هنوز هم مطرح هستند و علیرغم پیشرفتهای علمی هنوز ما به جواب هم نزدیک نشده ایم. من نمی توانم خدا را به آن شکل که در متون قدیمی تعریف شده بپذیرم. ولی ابنرا هم نمی توانم بگویم که جهان پیرامون کلا بدون شعور است. چون در آنصورت خودم را به عنوان یک موجود دارای فکر و شعور مورد غفلت قرار داده ام. پس من معتقدم حقیقتهایی هستند که من از آنها بیخبرم و سخت می خواهم درباره آنها بیشتر بدانم. من تفسیری را از اسلام می پذیرم که با علم هیچ تناقضی نداشته باشد. اجازه شک کردن درمورد همه جیز را بدهد و به تمام عقاید احترام بگذارد. در آنصورت است که ما موقع مطالعه می توانیم به راحتی تعصبات و خرافات را از آن دور ریخته و در مفاهیم عمیق آن اندیشه کنیم. من در ضمن معتقدم که بنیانگذاران ادیان انسانهای بسیار عارف و ممتازی در زمانهای خود بوده اند که توانسته اند اینچنین افراد را دور یکسری اصول گرد آورند. چیزهای که هنور هم برای انسان پست مدرن ناشناخته باقی مانده و می تواند از آنها چیز یاد بگیرد. امیدوارم سرت را درد نیاورده باشم. سوال سختی کردی مجبور بودم طولانی جواب بدهم. ببخشید.

مطلب را به بالاترین بفرستید:

تعریف زندگی

payamattari — Mon, 07 Apr 2008 18:19:13 GMT

رنگها را می بینم٬ از راه مردمکی باریک٬ باریکتر از ته یک سنجاق ته گرد

صداها را می شنوم٬ از دریچه ای بسیار کوچکتر از سوراخ موش

گرما٬ سرما و حتی درد را احساس می کنم٬ هم از بیرون و هم از درون وجود خویش

اما هیچگاه از خود نمی پرسم٬

که این همه رنگ٬ این همه صدا٬ این همه احساس برای چیست؟

می خواهم با رنگها بازی کنم. با صداها سرگرم شوم. با احساسات خوش باشم و همه را زندگی بنامم.

این سرگرمی برایم جالب است٬ هرچند که می دانم در ورای این سرگرمی چیزی هست.

اما آن چیست؟ نمی دانم. نمی خواهم که بدانم. همان قصه مادربزرگم کافیست.

با رنگها٬ صداها و احساسات سرگرم می مانم. چرا درد آموختن؟!!

می دانم. درد نیاموختن بیشتر است؟ اما باز می خواهم سرگرم بمانم. جالب نیست؟!

مسیحیت در جهان غرب و نگرش به اسلام- چه باید کرد؟

payamattari — Sat, 05 Apr 2008 22:04:13 GMT

امروز پستی را از دوستانی دریافت کردم که می خواهند در اعتراض به فیلم فتنه نوشته هایی را تحت عنوان "نامه ای به مسیح" گردآوری کرده و در آن به صورت محترمانه نسبت به توهین به قرآن و حضرت محمد نزد مسیح گلایه کرده و بدینوسیله اعتراض خود را به گوش مسیحیان برسانند. این پیشنهاد دارای نکات قابل تاملی است. اینکه ما می خواهیم بگوییم که اسلام به حضرت مسیح احترام می گذارد و اینکه ابراز داریم که مخالف توهین هستیم٬ بسیار ارزشمند هستند. البته در مقابل مسائلی نیز هستند که بهتر است نسبت به آنها مخصوصا وقتی که می خواهیم به حوزه های دینی وارد شویم آگاهی داشته باشیم تا بتوانیم تصمیمات درست و موثری اتخاذ نمائیم. یکی از این موارد مهم درک چگونگی اعتقاد مسیحیان به خدا٬ مسیح و اسلام است. نکته اینجاست که باور مسیحیان نسبت به حضرت مسیح به عنوان پیامبرشان کمی با باور رایج مسلمانان٬ متفاوت می باشد. مثلا مسیحیان به مسیح نه به چشم یک پیامبر مبعوث شده از جانب خدا بلکه به عنوان فرزند خدا و یا به عبارتی خود خدا می نگرند. به عقیده بیشتر مسیحیان حضرت آدم پس از اجرا نکردن فرمان خدا از بهشت رانده شد و به خاطر همین گناه و گناههای بعدی به رنجهای بسیاری گرفتار آمد که قرنها ادامه یافت٬ تا اینکه خدا تصمیم گرفت که به صورتی نیمی انسان و نیمی خدا به زمین آید. آدمیان را آموزش دهد و الگویی از یک انسان معصوم و مطیع پروردگار را به آدمیان ارائه کند. به عقیده بیشتر مسیحیان٬ مسیح به علت جنبه الوهیتش از نقشه دشمنان برای مصلوب کردنش آگاه بود و می توانست براحتی از آن اجتناب کند٬ با اینحال درد و عذاب صلیب را پذیرفت تا فرمان خدا را انجام داده باشد. بنابراین عقیده٬ پس از مصلوب شدن مسیح٬ خداوند گناه تمام آدمیانی را که به مسیح مومن هستند٬ بخشید٬ چرا که آنها فرمان خدا را حتی اگر مستلزم تحمل بالاترین رنج و عذابها باشد٬ می پذیرند. البته این تفکر گرچه از زیر بناهای فکری مسیحیت است٬ اما این بدان معنی نیست که همه کسانی که ما آنها را به عنوان مسیحی می شناسیم به این باورها٬ آنهم با این کیفیت اعتقاد داشته باشند. اتفاقا پس از جنگهای خونین بسیاری در دوران رنسانس افراد زیادی به مخالفت با این اصول پرداختند. در نهایت هم این شد که بگذاریم هر کس هر جوری دلش می خواهد فکر کند و جامعه ای بسازیم که افراد در منزل اعتقادات خود را داشته باشند و در جامعه براساس یافته ها و قوانین علمی با هم زندگی کنند.

حال سوال اینجاست که مسیحیان چه نوع نگاهی به مسلمانان دارند؟ اولا٬ مشکل بتوان یک نظر کلی در مورد همه مسیحیان داد٬ با اینحال آنهایی که مذهبی تر هستند٬ آن قسمت از اسلام را که قائل به نبوت مسیح و تولد او از یک مادر باکره هست را مطابق با اعتقادات خویش می دانند. اما قسمتهای از اسلام را که به مسیح به چشم یک پیامبر- و نه فرزند و یا خود خدا- نگاه می کند را با باور های خود مغایر می دانند. آنها همچنین این نظر را که کس دیگری به جای مسیح به صلیب کشیده شده است را در تضاد با اصول اولیه دینشان می بینند. البته این را هم گفته باشم که در داخل دین مسیحیت مانند سایر ادیان آنقدر گروههای زیاد با عقاید متفاوت وجود دارند که در نهایت مردم یاد گرفته اند که نسبت به عقاید مخالف بردبار بوده و حتی به آنها احترام نیز بگذارند. گروههای هم هستند که کلا به خدا و یا دین خاصی معتقد نیستند و از نظر آنها نیز فرقی نمی کند که که چه کسی به چه چیزی معتقد است. آنها معتقدند که در نهایت آدمها را باید به خاطر انسان بودن به رسمیت شناخت و حقوق انسانی آنها را نیز محترم دانست. با این توصیفها نتیجه گیری من اینست که کسانی که فیلم فتنه و یا امثال آنها را می سازند را نباید از دریچه باورهای دینیشان دید. آنها خیلی هایشان اتفاقا اصلا مذهبی نیز نیستند و نباید اینطور فکر کنیم که تولید کننده فیلم٬ کاریکاتور٬ کتاب و یا هر چیز دیگری بازگو کننده باور مسیحیان جامعه است. البته از این نکته هم نباید غافل شد که اکنون بیشتر مردم جوامع غربی معتقدند که "افراطی های مسلمان"- نه همه مسلمانان- از همه غیر مسلمانان متنفر هستند و می خواهند همه را از دم تیغ بگذرانند. اینهم به خاطر اخبار و حوادث ناگواری است که متاسفانه هر روز نیز بسیاری از آنها را می شویم.

حال چه باید کرد؟ به عقیده بنده نفس نوشتن نامه بسیار خوب است به خصوص اینکه صحبت اصلی آن پذیرش همه انسانها و ضرورت احترام و درک متقابل می باشد. خیلی خوب است یادآور شویم که ما به مسیح احترام می گذاریم و مسیحیان و کلا افراد غیر هم کیش خود را نیز دوست داریم و به آنها احترام می گذاریم. همچنین بهتر است در آن جنایاتی که امروزه به نام دین و قرآن انجام می گیرد را محکوم کنیم٬ نسبت به مرتکبین آن ابرتز انزجار نموده و با قربانیان همدردی کنیم. بهتر است بگوییم که ما از آنهایی نیستیم که غیر هم کیش را نامحترم و ناپاک می دانند. ما قدر خدمات علمی دانشمندان را که امروزه در پرتو آن زندگی می کنیم می دانیم و نسبت به دانشمندان - چه غربی و چه شرقی آن- قدردان و سپاسگذار هستیم. در کنار این نکات نیز می توانیم آیات بیشمار و مثالهای زیادی را از رحمت و عظمت قرآن بیاوریم و یادآور شویم که ربط قسمتهایی خاص از قرآن و استنباط از آنها برای جنگ و آدم کشی-بدون درنظر گرفتن شرایط زمانی٬ مکانی و تاریخی آنها- غلط است. حال می خواهد اینکار توسط القاعده و طالبان انجام گیرد و یا توسط سازنده فیلم فتنه. باید تاکید کنیم که هر دو کار غلط هستند. پیشنهاد منهم برای عنوان این کار" نامه ای به بشریت" یا "نامه ای برای دوستی" و یا "نامه ای برای دوستان غیر مسلمان" درمحکومیت توهین به قرآن می باشد. تا این نامه ها شامل همه افراد گردند و پیامشان هم پیامی باشد برای ایجاد دوستی٬ انسانیت و محبت در میان ابناء بشر.

مطلب را به بالاترین بفرستید:

فتوای قتل دو نویسنده سعودی

payamattari — Thu, 03 Apr 2008 20:17:57 GMT

امروز در خبرها آمده بود که دو نویسنده سعودی به خاطر اینکه گفته اند اسلام منظورش از کفار، مسیحیان و پیروان سایر ادیان نیستند، توسط یک روحانی بزرگ به قتل محکوم شده اند.نویسنده ها معتقد بودند که کافرین آنهایی هستند که با اسلام به ستیز برمی خیزند و پیروان سایر ادیان کافر نیستند. این روحانی همچنین گفته است که اگر این افراد از نظر خود برنگردند جسد آنها نیز نباید در گورستان مسلمانان دفن شود. خب واقعا ما توقع داریم که افراد غیر مسلمان پس از شنیدن این اخبار چه حالی بشوند. مخصوصا اینکه 20 نفر از دانشگاهیان و علمای عربستان نیز از این فتوا حمایت کرده و ارگانهای رسمی دولت نیز سکوت اختیار کرده اند. آیا فکر نمی کنید که همین مسائل باعث ایجاد بدبینی و مناقشه های بعدی هستند و اگر واقعا می خواهیم کار مثبتی بکنیم باید خودمان پیش از هر کس دیگری این افکار وحشتناک را محکوم کنیم.

منبع خبر

مرجانه ساتراپی و کتاب و فیلم پرسپولیس

payamattari — Thu, 03 Apr 2008 15:44:13 GMT

پریشب مرجانه ساتراپی نویسنده معروف مجموعه کتابهای پرسپولیس در دانشگاه لوبولای مریلند سخنرانی داشت. من بسیار علاقه مند بودم که او را از نزدیک ببینم. چون اولا به عقیده من کتاب پرسپولیس بازگو کننده یکسری واقعیتهای تاریخی و اجتماعی جامعه ایران است که به طرزی ساده تصویر شده است. حالا ممکن است بعضی ها با نظر من مخالف باشند. اما به هرحال این داستان، خاطرات و نقطه نظرات فردی یک شخص را در یک شرایط زمانی و مکانی خاص به شکلی ساده به تصویر کشیده است که قبلا افراد زیادی یا از آن بیخبر بودند و یا به صورت پراکنده و سینه به سینه نقل می شد. حالا نکته اینجاست که چرا این مطالب اینقدر مهم شدند. ابتدا اجازه بدهید به شرح ماجرای سخنرانی ایشان بپردازم. ساعت هفت قرار بود برنامه شروع بشه. منتها به علت شلوغی بیش از حد و کمبود پارکینگ برنامه با تاخیر شروع شد. بیشتر افراد حاضر در سالن هم غیر ایرانی بودند. خانم ساتراپی در یک سخنرانی یک ساعته کلا شرحی ازچگونگی نوشتن این کتاب آنهم به این شکل را بیان کردند. اینکه چطور در اثر اخبار سیاسی ذهن شهروندان کشورهای غربی از ایرانیان منفی شده است و همین مسئله موجب شده که افراد باورها و ذهنیتهای عجیب و غریب پیدا کنند. در اصل راز موفقیت کتاب و فیلم ایشان هم در همین بوده است. اولا ایرانیهایی که از این مشکل مشترک رنج می برده اند حالا داستانی را سراغ دارند که به واقعیتهای تجارب زندگی آنها در ایران نزدیک است. دوستی می گفت که من به تعداد زیاد از این کتاب خریده ام و آنها را به دوستان خارجی خود هدیه می دهم تا متوجه شدند که جریان چیست. خارجی ها نیز پس از خواندن کتاب اکثرا می گویند: عجیب است، پس ماجرا از این قرار است. البته کتاب جنبه های اجتماعی و تاریخی نیز دارد، که خود نویسنده هم می گفت من جامعه شناس و یا تاریخ نویس نیستم وفقط باورها و تجربیات زندگی خودم را نوشته ام. در کل کتاب نیز برای این معروف شد که نشان می دهد ایران کشوری است بزرگ با انواع و اقسام آدمهای مختلف. این آدمها نیز علیرغم اندیشه هایشان دقیقا مانند انسانهای سایر نقاط دنیا برای خود زندگی، عشق، و آرمانهای متعالی دارند. پس در تحلیل باید دقت کرد و همه را به یک چوب نبست. باید وقایق در چارچوبهای زمانی، مکانی و تاریخی مطالعه کرده و برای بهبود اوضاع تلاش سازنده کرد. در پابان البته باید بگویم که این کتاب چون بشکل مصور است بهتر توانسته است وقایع را به تصویر بکشد.

مطلب را به بالاترین بفرستید: